امسال تنهاترین یلدای عمرم رو گذروندم.

 تلخ ترین یلدای عمرم.

گاهی به این فکر می کنم که چرا "منصف" بین صد تا اسم خدا نیست؟!

شاید خود خدا هم به انصافش ...!

خدای بینا.

خدای شنوا.

خدای بزرگ.

کاش کمی هم ...!

برایم مظهر استقامت است و امیدواری .

و همواره در زندگی ام جاری .

آنچه دارم از خدای اوست .

او رفت و دیگر نیست .

اما یادش ،

خاطراتش

و خدایش همواره همراه من است.

خدایی که خواست او سی سال با ما باشد و ...

شکایتی ندارم خدا...

هیچ شکایتی ندارم...

این نوشته سعی در تحلیل فضای امروز سینمای ایران و سیاست های فیلم سازی در چند سال اخیر دارد.

حجاب و حقوق زنان ...

از ديروز تا امروز ، مسئله‌ اي كه در بدو شنيدن عبارت " حقوق زنان " در ذهن تداعي مي‌شده ، برابري حقوق زن و مرد در جامعه بوده است ؛ كه اين خود مبيّن عدم برابري حقوق اين دو جنس در اجتماع ما تا به امروز بوده است ؛ به‌گونه‌اي كه زنان همواره در تلاش براي برابر شدن با مردان بوده‌اند و جنس غالب همواره سعي در جهت پايين‌تر نگاه داشتن جنس مغلوب و نتيجتاً بالا‌ماندن خود داشته‌است .

اصولاً اوّلين حقّ هر انسان ، چه مرد و چه زن ، داشتن اولين شرط انسان بودن يعني داشتنِ اختيار است . اختياري كه از آن به آزاديِ در انتخاب تعبير مي‌شود . اما چرا هرگاه حرف از آزادي به ميان مي‌آيد ، اغلب زنان جامعه‌ي اسلامي ما به سراغ مغوله‌ي آزادي در انتخابِ نوعِ پوششِ خود مي‌روند ؟ آيا آزادي صرفاً به اين معناست ؟ آيا در بروز اين‌گونه رفتارها و استنباط‌هاي سطحي‌نگر در جامعه ، تنها زنان مقصرند ؟

اين طبيعي است كه انسان نمود اوليه و سطحي آزادي و داشتن اختيارِ انتخاب را در چيزهايي ببيند كه تا به امروز در انتخاب آن‌ها اختياري از خود نداشته است . اما ...!

مدت زيادي به انتخابات دهمين دوره‌ي رياست جمهوري باقي نمانده است و طبق معمول ، بازار گمانه‌زني‌ها براي پيش‌بيني نتایجِ احتمالي روبه گرمي مي‌رود .

اما در چند سال اخير مسئله‌اي كه تمام پيش‌بيني‌ها را مردود كرده و بعضاً مانع گمانه‌زني‌ها گرديده ، داستان ردّ‌صلاحيت‌هاست كه از سال 82 و همزمان با انتخابات مجلس هفتم نمودي سختگيرانه و گونه‌اي نسبتاً سليقه‌اي به خود گرفته ا ست . براي مثال عدمِ تأييدِ صلاحيتِ " رضا زواره‌اي" كه خود ازاعضاي شوراي‌نگهبان بود و تا سال 84 دوبار صلاحيت وي براي تصدي پست رياست‌جمهوري احراز گرديده بود ، بحثي درخورِ تأمل است . ( در لزوم بررسیِ صلاحیت نامزدهای انتخاباتی هیچ شکّی وجود ندارد ؛ چراکه از طرفی ، درکِ سیاسیِ مردم ما هنوز به آن حد نرسیده که خود بتوانند از بین خیلِ عظیم کاندیداها ، فرد اصلح را برگزینند و از طرف دیگر نقایصِ قانون انتخابات باعث ثبت نام تعداد زیادی از کاندیداهای بعضاً فاقد صلاحیت در انتخابات گردیده و این نقیصه را باید شورای نگهبان با تأیید صلاحیت افراد دارای صلاحیت برطرف نماید . لذا شورای نگهبان باید در این امر همچون همیشه راهنما و راهگشای ملت باشد . ولی در سال های اخیر برخی از ردّ صلاحیت ها ، رنگ منطق را کمتر به خود دیده و به دور از قانون گرایی و بعضاً سلیقه ای و متعصّبا نه صورت گرفته است .)

در اين ميان ، بيشترين آسيب ممكن را جناحِ اصلاح‌طلبِ جامعه به خود دیده است ، به‌گونه‌اي كه بعضاً با كمبود چهره‌هاي مقبول نزد شوراي نگهبان شده است .

مقدمه :

اين مقاله بيشتر سعي در معرّفي دولتمردان گذشته ، بررسي و نقد اقدامات مختلف دولت نهم و مقايسه آن با دولت هاي پيشين دارد.

امروزه واژه اي كه بيش از ديگر واژه هاي سياسي و ديني بر زبان همگان جاري است عدالت است. واژه اي غريب ، در عين آشنا بودن . همين تكواژه ، خمس اصول دين ما مسلمين است. اما آيا عدالت سياسي امروزي همان عدالت گذشتگان ما و يا همان عدالت ديني ما است؟

آري سياستِ با ديانت توأماً به سرمنزل مي رسد، ولي شايد تفاوت در تعبير از عدالت يكي از وجوه فاصلۀ بين ديانت و سياست باشد.

عدالت در هر دوره از تاريخ با رويكردي متفاوت سعي در اعتلاي حيات بشري داشته و گاهي نيز تعبير سودجويانه از آن ابزاري  براي اعمال استعمار و استثمار بر ملت ها گرديده است.

حركت عدالت خواهانه ملت ايران در قرن اخير، آينه تمام نمايي است از شور حق طلبي بشر در تاريخ بشريت، كه سرآغاز اين حركت انقلاب مشروطه ، نقطه عطف آن نهضت ملي شدن صنعت نفت و ثمره اش انقلاب اسلامي قلمداد مي شود .